*MUTLU YILLAR*

Yeni bir yıl daha. Ama içimdeki herşey eski,içimdeki herşey seni tanıdığım ilk gündeki kadarda yeni... Hissetmiyor yüreğim ne mutluluğu nede hüznü, uçurumlardan düşüyorum her saniye, ne canlıyım nede ölü. Bir yılmı geçti gerçekten, yoksa binlerce yılmı geçti sensizken... Yelkovan akrebi milyar kezmi öptü ben seni beklerken, düşünemiyorum bile şu an. Farkı yok benim için bugünün dünden, değişen senle birlikte takvim yaprakları. Sen benim için her an her saniye zaten yeni bir yılsın, seninle her dakika yeni bir yıla girmiyormuydum ki ! Seninle geçen zamanın her anını binlerce parçaya bölüp üzerime giydirmiyormuydum ki !  Erkekler ağlamaz deme... Kadehleri bir yudumda tükettiğim, sensiz geçen zamanların bedenimi hapsettiği gecelerime,saçlarının ortasında karşılaştığım fırtınalara, resimlerindeki çocuksu masumiyetinle yüzüme nasıl baktığına say ağlayan yanımı !... Şimdi bir yabancının kokusu tenindeyken, rüzgarlara vuruyorum tuz buz olmuş çığlıklarımı sana hissettirmeden. Şimdi sahipsiz hüzünleri bile topluyor yüreğim kendininki yetmezmiş gibi...  Kaldığım şehir bir yangın yeri, ve ben orta yerindeyim... Oysa yıllar önce birlikte son vermiştik yalnızlıklarımıza, birlikte tutunmuştuk zamana yıllarca, birlikte harcamıştık sabahlara kadar düşlerimizi pervasızca... Artık bıraktım yeni yıla umutlarla girmeyi, güzel günler beklemeyi. Şimdi tek tesellim, sol yanımda hiç erimeyen karların üzerindeki sevdanın derin ayak izleri...

SANA MUTLU YILLAR.     BANA   KURŞUNLAR.....

Az sonra, gece yarısını vuracak saat.
Tarih bir ocağı gösterecek.
Ne ben beyaz atlı bir prens,
Nede sen, balkabağı arabanda
Pamuk prenses olacaksın...
Mutlu yıllar sana,
Mutlu yıllar sevgilim.
Mutlu yıllar yalnızlığım.
Sende aç bir şişe, hadi durma.
Sen orada ben burada,
Kadeh kaldıralım birlikte....
Heba olmuş  günlerin ardından
Bir yıl daha yitirdik çaresiz.
Her sene, diğer seneye gebe yalnızlığım.
Hoşçakal gençliğim,
Hoşçakal hüzün çiçeğim.
Bu gecemi ?...
Bu gece ölümüne içeceğim.
Şerefine yalnızlığım...

VurguN

En derin yaraların mülkiyeti altında kalmışken yüreklerimiz, zaman tuz basmakta yaralarımızın üzerine hiç ara vermeden. Hem sonra, gözlerden akan yaşlarda neymiş... Biz yüreklerimize kan ağlamayı öğretmedikmi! Belki mağrur, belki birazda şanssızdık ama utangaç boynumuz da olmadı hiç... Şimdi avunmak için bahane aramıyorum. Ben sadece  cezamı çekiyorum...

Okunmaya layık birşeyler yazabilmek herşeyden önce huzur ister, çok fazla olmasa da azıcık heyecen... Bunlarıda sanırım demiyeceğim, artık kaybettiğime kesinlikle eminim. Ve, o kadar dalgınlıkla bakmışımki hayata; Yazan yanımı da kaybetmişim. Artık HÜKÜMSÜZDÜR...

Tüm dostlarım, HOŞÇAKALIN...

21:19 - 26/12/2006 - yorum {90} - yorum yaz